بین من و تو

دیوار شیشه­یی

                        خود را در باران

                                                می­شوید

و تو چشمانت را

                        در غربت من

می­گریی

            می­خندم

می­خندی

            دلم می­گیرد

و کلمات

در هیاهوی هر دو سو

                        پرپر می­شوند

که می­تواند

خاک و باد را

در گرد باد

            تجزیه کند؟

دستی که سنگ به بال­های بزرگ من

                                                می­بندد

سنگ از بال­های «مسافر کوچک» تو

                                                می­گشاید

«خبر خوش» را به من بسپار

پیش از آن که باد کینه توز کویری

                                    تاراجش کند

 

از سقف­ها و دیوارها دلتنگم

می­روی

و چون با بیابان تنها شدی

از گلوی من

فریادی چنان می­زنی

که طنینش

            آسمان را

                        از هم

                                    بشکافد


· «دیدار»­ی با برادرم «بهروز» در ...، او داند و من