بیدارم نکنید

حتا اگر از این خواب

                        به آن خواب

                                    راهی باشد

من از هیولا

            بیش­تر می­هراسم

                                    تا از کابوس

حتا این کابوسی که

                        پر است از زنجموره­های گربه­یی که

دیسانتری دارد

و مدام از پُستان رگ کرده­ی دخترکی

                                                می­نوشد

که قرار است

            هزار و صد سال دیگر مرا

                                                برای بار پنجم بزاید

هرگز کسی از بیماری

این همه بیزاری نکرده است

                                    که من از بیداری

انگار که در پشت پلک­هایم کمین کرده باشد

چشم که باز می­کنم

می افتد روی گونه­هایم

و پیش از آن­که سرازیر شود و

                                    چون ماری

                                                به دور گردنم بپیچد

سهمگین و زهر آگین

بوسه بر دهانم نهاده است

چه زمردهای درخشانی!

سنگ می­شوم و

                        می­افتم

                        به روی بال­های خودم

و چشم­هایم از حدقه

                        بیرون می­زنند و

                                                روی هوا

                                                            معلق می­مانند

تا خیره شوند به دیوارها که

                                    از چهار طرف

                                    به طرف هم راه می­افتند و

آن قدر نمی­ایستند

تا صدای له شدن استخوان­هایی را بشنوند

که وقتی

دست­ها و پاها و سر و سینه­ی من بوده­اند

و حالا

            اگر کسی

                        دوغاب را

                                    بردارد و

                                                ستون را پر کند

پس از هزار سال

یک زلزله­ی دیگر

جنازه­یی را به دامن تاریخ

                                    تف خواهد کرد

که روزی شاعری بوده است

که رباعی­هایش

            لای چهار دیوار

                                    تر و تازه

                                                خواهند ماند