به سنگی

            از سرِ بازی

                        سیبی

                        می­افکنی

طبیعت بی­جانی که

            به جاذبه ، جواب می­دهد

و پیش از آن که

                        در حد فاصل دو تن

                                    به خاک نشیند

چارچوب چشم انداز را

یک­دم

            به دایره­ی چرخانش،

                                    می­آراید،

                                                زیباست

اما،

پیشانی خسته و

                        دندان شکسته

هیچ چشم اندازی را

                        زیبا نمی­کند

و هیچ دهانی را

                        آب نمی­اندازد

 

کارنامه­ی سنگ

گاهی

            به تمامی

                        خونین است